Zomertentoonstelling
03.05.2026 > 02.11.26
Het museum is geopend van donderdag tot en met zondag van 11:00 tot 18:00 en op dinsdag en woensdag voor groepen op afspraak.
Summer Exhibition
03.05.26 > 02.11.26
The museum will be open from Thursday to Sunday from 11:00 to 18:00 and on appointment on Tuesday and Wednesday.
MUSEUM
Gustave Asselbergs — Remember me
herman de vries — from here and everywhere
Will Beckers
Marc de Roover
herman de vries
Bram Vreven
COLLAGEMUSEUM | COLLAGE MUSEUM
ABSURD (Arthur Slenk, Jos Houweling, Pier Pennings, Ron Jagers)
Knippen Plakken Scheren & Combineren (een film van Gerard de Kleijn en Tom de Wit)
MAD collection / Verbeke Foundation
NIEUWE PROJECTEN | NEW PROJECTS
Atelier van Lieshout
Will Beckers
Alice De Visscher & Evamaria Schaller
Cedric Van Parys
Joachim Mares
Maud van den Beuken
BOEKLANCERING | BOOK LAUNCH
Gustave Asselbergs, Remember me > shop here
Beeldentuin & serre, 2026 > shop here
Wunderground
filmfestival, elke zondag | every Sunday 01.05.26 – 31.05.26
Onder de titel ‘Remember me’ is een overzichtstentoonstelling van Gustave Asselbergs (1938-1967) te zien. Deze Nederlandse kunstenaar, die maar 29 jaar werd, heeft een rijk oeuvre nagelaten van doeken, tekeningen, assemblages, collages en enkele installaties. Actuele thema’s als politiek, de oorlog in Vietnam, ruimtevaart en cinema film vormen zijn belangrijkste inspiratiebronnen en hij wordt gezien als één van de grondleggers van de popart in Nederland. In 1963 begon hij aan zijn beeldalfabet, een verzameling van beelden en symbolen die samen een groep van negen vierkanten konden vullen. Deze kwadraten konden willekeurig worden ingevuld met beelden en symbolen die zo een universele beeldtaal zouden vormen. Door zijn vroege dood is dit project onvoltooid gebleven.Ter gelegenheid van deze tentoonstelling is een lijvige publicatie (270 pagina’s) verschenen. Het boek bevat naast talloze afbeeldingen in kleur een voorwoord door de dochter van Gustave Asselbergs en een biografisch essay door Bernard Asselbergs, de jongste broer van de kunstenaar. In dit uitgebreide essay gaat hij in op het het kunstenaarschap van zijn broer.
Voor Bram Vreven vormt het observeren van alledaagse fenomenen een wezenlijk uitgangspunt voor zijn werk. Kijken en luisteren vormen voor Bram Vreven de uitgangspunten om te ontdekken hoe de dingen echt in elkaar zitten en hoe hij ze zodanig naar zijn hand kan zetten dat hij er controle over krijgt. Een belangrijke impuls voor de installatieserie vloei – flow lag in een bezoek aan de waterfabrieken van Spa. Tussen de strak geautomatiseerde processen waarin duizenden flessen met uiterste precisie worden gespoeld, gevuld en gelabeld, viel één moment op: het binnenvallende zonlicht dat weerkaatste op de talloze wateroppervlakken waardoor een onverwacht lichtspel ontstond. Vreven´s fascinatie was zo groot dat hij jarenlang – van 2001 tot 2008 – de stromingspatronen en de bewegingsmogelijkheden van water bestudeerde. Dit mondde uit in drie installaties met de verzamelnaam vloei – flow, waarin water aan nauwkeurig gecontroleerde, geautomatiseerde bewegingsprocessen wordt blootgesteld. Terwijl de ‘machines’ gemaakt zijn om het water zo nauwkeurig mogelijk in beweging te brengen, volgen deze tegelijkertijd ook een eigen choreografie.
In 1968 besloot Marc de Roover geen kunst meer te maken, maar zich te wijden aan de natuur. In 1980 keert hij terug in de kunstwereld. Hij maakt locatie-gebonden, sculpturale objecten in ritmische en repetitieve samenstellingen en in harmonie met de omgeving. Hij begint met observeren en concluderen. Opmeten en onderzoeken van een locatie leiden tot een vorm die passend is. Het landschap moet geëerd worden en het landschap moet het werk eren. De Roover maakt lege vormen die kunnen verbinden, beschermen, vasthouden of bedekken, maar ze blijven zichzelf.
Will Beckers is ecokunstenaar en staat internationaal bekend om zijn locatie-gebonden installaties en openbare kunstwerken, waarin de dialoog en de relatie tussen cultuur, natuur en het milieu centraal staan. Fragmentatie wordt door de kunstenaar gezien als een kracht. Losse, gebroken of verspreide elementen dragen een rijk potentieel in zich. Er is ruimte voor nieuwe interpretaties en onverwachte verbanden. In plaats van te streven naar perfectie omarmt Beckers de veelzijdigheid en tegenstrijdigheid van menselijke ervaringen, herinneringen en identiteiten. Met het woord merriment (vrolijkheid) krijgt dit idee een filosofische lading. Het suggereert dat het leven niet altijd logisch of rechtlijnig hoeft te zijn. Er schuilt diepgang in het opmerken van kleine, intieme details. Fragmenten die vaak over het hoofd worden gezien wanneer we alleen naar het geheel kijken.Met deze visie roept Beckers op tot een positieve vorm van verzet tegen het idee van de wereld als één sluitend geheel. Hij laat zien dat de wereld niet perfect of eenduidig is en dat juist daarin vrijheid en creativiteit schuilen. Het creatieve potentieel van de scheur, de breuk, de assemblage.
Voor herman de vries is de natuur zelf het ultieme kunstwerk. De natuur is de basis van alles. de vries startte zijn carrière als biologisch veldonderzoeker. Hij kiest er bewust voor geen hoofdletters te gebruiken. In de jaren ’50 en ’60 gebruikte hij wetenschappelijke methoden om orde en toeval in de natuur te onderzoeken, wat resulteerde in zijn eerste toevalswerken. Hij was ook mede grondlegger van de ZERO-beweging die in 1961 werd opgericht door een groep Nederlandse kunstenaars die de werkelijkheid tot de essentie wilden terugbrengen. Hij richt zich sinds 1970 volledig op het verzamelen en ordenen van natuurlijke materialen zoals bladeren, takken, stenen, aarde. In die tijd verhuisde hij naar Eschenau in het Duitse Beieren, tegen het Steigerwald, waar het bos zijn 200 vierkante kilometer grote atelier werd. Het gaat de vries erom de natuur zichtbaar en ervaarbaar te maken. Verandering en tijdelijke ordeningen zoals die heersen in de natuur komen tot uitdrukking in de werken. Kunst en wetenschap zijn niet te scheiden voor hem. Zijn werk vormt een voortdurende zoektocht naar vrijheid en openheid waarbij wetenschap en kunst geen tegenstellingen meer vormen. from here and everywhere.
In het collagemuseum treden de MAD-collection (Media, Art, Design) en de collectie van de Verbeke Foundation met elkaar in dialoog. Het zijn de collecties van twee verzamelaars van dezelfde leeftijd waarop de uitspraak van Geert Verbeke ‘verzamelen is een ziekte’ van toepassing is. Het is voor beiden een dagelijkse passie en uitdaging om de verzameling uit te breiden en aan te scherpen. De verzamelingen vertonen overeenkomsten, er zijn kunstenaars die in beide verzamelingen terugkomen, maar toch is er een — soms groot — verschil in de keuzes die gemaakt worden. In de door Marie Verboven samengestelde tentoonstelling zijn vorm, kleur en thematiek leidend op een wijze die de werken zowel samenbrengt als tegen elkaar afzet. Vlak voor de tentoonstelling op 3 mei opende overleed Desmond Morris, beroemd zoöloog en kunstenaar. Beide verzamelaars bewonderen hem en kenden hem persoonlijk en verzamelden kunst van hem. Zijn werken zijn nu bijeen gebracht in een ‘in memoriam’.
Arthur Slenk, Jos Houweling, Pier Pennings en Ron Jagers zijn collage kunstenaars. Regisseur Gerard de Kleijn en producent Tom de Wit maakten vier filmportretten van de kunstenaars. ABSURD is ontstaan in het voorjaar van 2024 toen Gerard de Kleijn vier kunstenaars aan tafel uitnodigde. Het artistieke werk van Houweling, Jagers, Pennings en Slenk kan gerekend worden tot de kunstzinnige vertolking van het absurde. Filosofisch gezien is de hoofdvraag: Hoe goed te leven in een absurde wereld? Vier prominente filosofen worden gekoppeld aan de vier kunstenaars: Diogenes, Montaigne, Adorno, Camus. Ze zijn afkerig van absolutisme, ze ontwikkelen geen denkstelsel, geen systeem, maken geen school; ze presenteren zich niet primair als filosofen. De vier kunstenaars beschouwen zichzelf niet primair als ‘kunstenaar’. Ze zijn makers van collages, assemblages, installaties, fotoboeken. Ze provoceren. De films duren per stuk 7 uur, precies zo lang als de openingstijden van het museum. De film ‘Knippen Plakken Scheren & Combineren’ is samengesteld uit de vier absurde films die in one take zijn opgenomen en duurt 5 uur.
Maud van den Beuken onderzoekt als een veldwerker de aarde als geografisch gegeven. Ze meet, scant en definieert om te onderzoeken hoe we als mens het land en de lucht begrijpen. Het werk Groot Water toont 1:1 een dwarsdoorsnede van het watervolume aan de bron van de Mississippi rivier. Met het baggerbedrijf Van Oord (NL) werd de rivierbedding gescand met behulp van sonartechnologie. Omdat het rivierbed en haar watervolume constant met elkaar in dialoog zijn, bevraagt Van den Beuken of water en land wel zo strikt gescheiden zijn, zoals de westerse benadering van watermanagement vaak suggereert. Door de fysieke ontmoeting met de rivier confronteert zij de toeschouwer met de lichamelijkheid van de rivier als een entiteit in plaats van als een abstractie.
Joachim Mares maakt sculpturen en installaties die vertrekken vanuit een eenvoudige verwondering. Zijn werk ontstaat vaak vanuit een poging om het alledaagse te reconstrueren, te imiteren of subtiel te vervormen. Via een ambachtelijke, hands-on benadering onderzoekt hij hoe functie, esthetiek en betekenis samenkomen in een object. Hij werkt met materialen zoals hout, staal, pleister, beton en siliconen – vaak materialen die verwijzen naar bouw, ambacht of gereedschap uit zijn directe leefomgeving. Zijn sculpturen spelen met vorm, schaal, materiaal en context, balancerend tussen herkenning en vervreemding. Door objecten te ontdoen van hun oorspronkelijke functie en ze te herinterpreteren of herplaatsen, nodigt hij de verbeelding van de toeschouwer uit. De kern van zijn werk ligt in de dialoog tussen object, ruimte en toeschouwer. Hij maakt vaak site-specifieke werken die ingrijpen in het architecturale of sociale weefsel van een plek.
Atelier van Lieshout ontwierp de Soep Express voor de Socialistische Partij (SP, NL). Atelier van Lieshout maakte van polyester een mobiel kookeiland met terras in de vorm van een aerodynamische tomaat. In 2006 ging de SP er voor het eerst mee op campagne door Nederland. Op de Amsterdamse Nieuwmarkt deelde fractieleider Jan Marijnissen tomatensoep uit en daarna trok de eveneens tomaatrode bestelbus van de SP de Soep Express nog vele jaren door het land. De biologische en plantaardige soep was ontwikkeld in samenwerking met de bekende kookexpert Johannes van Dam en bedoeld om met iedereen te delen. De Soep Express werd destijds genomineerd voor de Nederlandse Designprijzen. In 2025 is de Soep Express geschonken aan de Verbeke Foundation.
Cel nr. 1 tot en met 4 van Atelier van Lieshout zijn ontworpen in opdracht van Centre Ceramique in Maastricht voor een gebouw van architect en voormalig Rijksbouwmeester van Nederland, Jo Coenen. Er zijn er vier, die allemaal anders van vorm zijn. Ze staan sinds het voorjaar van 2026 alle vier bij elkaar bij de Verbeke Foundation. Ze zijn bedoeld als studiecabines om ongestoord te kunnen werken of lezen. Het idee van terugtrekking, isolatie of deprivatie is vaker onderwerp in het werk van Atelier van Lieshout. Joep van Lieshout reageert met zijn werk altijd kritisch en actief op historische en maatschappelijke ontwikkelingen. In dit geval zijn de cellen ontwikkeld als functionele ruimtes. In andere werken is de grens tussen vrije kunst en functionaliteit minder scherp.
Cédric Van Parys is kunstenaar, architect, onderzoeker en oprichter van Cédric Van Parys | CCXD. Hij maakt sculpturale werken, locatiespecifieke installaties, fotografische assemblages en publicaties waarin hij de relatie tussen monumenten, infrastructuur, symbolen, rituelen en esthetiek onderzoekt en in een nieuw daglicht plaatst. In Terrestrial Tales worden grote door de natuur gevormde granieten rotsen in evenwicht gehouden door roterende messing staven die door de mens gemaakt zijn. Ze symboliseren een precaire onderlinge verbondenheid tussen twee aardse verhalen. Als architectonische compositie roept deze assemblage een geometrische, wiskundige en door zwaartekracht gestuurde harmonie op die een gevoel van spanning en een delicaat evenwicht creëert.
Will Beckers is in de eerste maanden van 2026 gestart met een installatie bij de Verbeke Foundation. Het is een groeiwerk dat bestaat uit een vijftal biosferen en het navigeert tussen een labo en een broedplek waar natuur geconfronteerd wordt met kunst. Een evoluerend proces van groei en verval omarmen en sturen elkaar. Hoe de toekomst eruit zal zien wordt bepaald door de wijze waarop de materialen op elkaar gaan reageren. De kunstenaar bepaalt de kaders – het startpunt – maar heeft de toekomstige ontwikkeling van het werk niet in de hand. Hij laat zich erdoor verrassen, volgt de groei en beweegt mee met wat de tijd hem brengt. In Perpetua. Eeuwigdurend, onafgebroken, continu.
Alice De Visscher houdt zich bezig met visueel en experimenteel theater en richt zich in haar werk onder andere op (video) performance. Eva Maria Schaller studeerde video en performance en is een multidisciplinaire kunstenaar. Sinds 2011 treden beide kunstenaars regelmatig samen op in binnen- en buitenland. Voor de performances bij de Verbeke Foundation hebben ze zich laten inspireren door assemblages uit de collage-collectie. Van daaruit zijn heldere en eenvoudige acties ontwikkeld waarin ze spelen met verwarring tussen lichamen, verschijnen en verdwijnen, en het creëren van optische illusies. De performances zijn vastgelegd in video’s vol ontmoetingen met objecten en plekken bij de Verbeke Foundation. Ze nodigen je uit je te laten verrassen door hun ongewone blik en absurdistische ingrepen vertaald in visuele poëzie.